ΤΟ ΨΗΦΙΑΚΟ ΕΥΡΕΤΗΡΙΟ
ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΑΡΧΙΤΕΚΤΟΝΙΚΗΣ
11_12_2019

Κτήριο διοίκησης τράπεζας 'Alpha Bank'

Νίκος Βαλσαμάκης, Κώστας Μανουηλίδης _ 1990

ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΕΡΓΟΥ

Κατηγορία
Γραφεία
Χρόνος μελέτης
1981
Χρόνος αποπεράτωσης
1990
Συνολική επιφάνεια
28800m2
Διεύθυνση έργου
Σταδίου 40, Αθήνα, Αττική
Αγωνοθέτης
Ιδιώτης, Α' βραβείο σε κλειστό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό

ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ

Η ανάθεση της μελέτης έγινε ύστερα από βράβευση του Νίκου Βαλσαμάκη σε κλειστό αρχιτεκτονικό διαγωνισμό  (Α΄ βραβείο). Η βασική επιδίωξη της αρχιτεκτονικής λύσης ήταν η δημιουργία ενός λιτού και επιβλητικού κτηρίου που να εκφράζει το κύρος μιας δυναμικής Τράπεζας και να εναρμονίζεται με τα υπάρχοντα νεοκλασικά κτήρια του ιστορικού κέντρου των Αθηνών που το περιβάλλουν, ώστε να συνεχίζεται ο ιστός της πόλης. Παρόλο που διαθέτει μεσοτοιχίες, δημιουργείται η εντύπωση ενός πανταχόθεν ελεύθερου, ενιαίου και ολοκληρωμένου κτηρίου. Διατηρείται η συνέχεια του μετώπου του οικοδομικού τετραγώνου όπου ανήκει, προτείνεται μια διώροφη κιονοστοιχία για το ισόγειο και υποβαθμίζονται οπτικά οι τρεις τελευταίοι όροφοι που βρίσκονται σε εσοχή επενδυμένοι με γυαλί, ώστε να μην εμποδίζουν το κτήριο να δείχνει αυτοτελές, και να έχει αναφορά σε κλασικά πρότυπα. Έτσι διατηρείται η στέψη που ορίζουν τα γειτονικά νεοκλασικά κτίσματα. Παράλληλα, με τη διάταξή του επιτυγχάνεται η συνένωση των πολυσύχναστων στοών Νικολούδη και Πεσματζόγλου, καθώς και η δημιουργία μικρής πλατείας στο σημείο σύγκλισης των στοών. 

Η όψη διαμορφώνεται με γυάλινες και κλειστές μαρμάρινες επιφάνειες. Αν και χρησιμοποιούνται μεγάλες επιφάνειες υαλοστασίων, αυτές βρίσκονται σε υποχώρηση και έτσι δημιουργείται ένα αυτοτελές κτήριο με αναφορά σε κλασικά πρότυπα, το οποίο έχει αρχή, μέση και στέψη. 

Η Τράπεζα περιλαμβάνει χώρους συναλλαγής με το κοινό στο ημιυπόγειο, το ισόγειο και τον πρώτο όροφο, γραφεία διοίκησης και υπηρεσιών σε επτά ορόφους, καθώς και θησαυροφυλάκια, σταθμό αυτοκινήτων και βοηθητικούς χώρους στα τέσσερα υπόγεια. Η εσωτερική διαρρύθμιση έχει μελετηθεί ώστε να παρέχει ευελιξία στις μεταβαλλόμενες ανάγκες της Τράπεζας. Αυτό επιτυγχάνεται με τη χρήση καννάβου, κινητών χωρισμάτων, υπερυψωμένων δαπέδων, τυπικού φωτισμού και κλιματισμού. Η εσωτερική διακόσμηση, η επιλογή υλικών και χρωματισμών, η επίπλωση, τα πρωτότυπα φωτιστικά σώματα στους εσωτερικούς χώρους καθώς και τα φανάρια της εξωτερικής στοάς μελετήθηκαν από τον ίδιο τον αρχιτέκτονα. Το κτήριο κατασκευάστηκε σε δύο στάδια. 

‘Ο Ν. Βαλσαμάκης’, αναφέρει η Ε. Φεσσά-Εμμανουήλ ‘δημιουργεί ένα κτήριο ορόσημο της αθηναϊκής αρχιτεκτονικής. Αρχιτεκτόνημα συμπαγές, επιβλητικό με αρμονικές αναλογίες, εκφράζει το αντιμοντέρνο πνεύμα της εποχής του, συμφιλιώνοντάς το με την αστική παράδοση του αθηναϊκού κλασικισμού. Εδώ το καλλιεργημένο ταλέντο, η πείρα και η ενημέρωση του ακάματου δημιουργού θα ανανεώσουν υποδειγματικά τους συνθετικούς και μορφολογικούς κανόνες της αρχιτεκτονικής γοήτρου στην καρδιά μιας πόλης με έντονες κλασικιστικές μνήμες. Σε αυτό ακριβώς οφείλεται η μεγάλη απήχηση που είχε, αλλά και η κριτική που δέχτηκε από τους οραματιστές εναλλακτικών αντιαστικών λύσεων’ (Φεσσά-Εμμανουήλ Ε., 2001, σσ. 303-305).

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ

Βιβλιογραφία
  • Constantopoulos El., (ed.), Nicos Valsamakis 1950-1983, London, 9H Publications, 1984, pp. 84-85. 
  • ‘Κεντρικό κτίριο διοικήσεως της Τραπέζης Πίστεως στην Αθήνα’, Αρχιτεκτονικά Θέματα, τχ. 21, 1987, σσ. 176-181.
  • Βαλσαμάκης N., ‘Η αρχιτεκτονική του Ν. Βαλσαμάκη’, Τεχνικό Επιμελητήριο Ελλάδος -Κύκλος Ομιλιών - 9. 3. 1990, Αθήνα, 1990, σσ. 11-17 (πολυγραφημένο). 
  • ‘Το νέο κτίριο διοικήσεως της Τραπέζης Πίστεως’, Αρχιτεκτονικά Θέματα, τχ. 25, 1991, σσ. 146-149. 
  • Greek Ministry of Culture, 5th International Exhibition of Architecture, New Public Buildings by D. & S. Antonakakis, A. Tombazis and N. Valsamakis, Biennale di Venezia, 1991, pp. 101-103.
  • ‘Κεντρικό κτίριο διοικήσεως της Τραπέζης Πίστεως στην Αθήνα’, Αρχιτεκτονικά Θέματα, τχ. 26, 1992, σσ. 131-133. 
  • Βατόπουλος Ν., ‘Νίκος Βαλσαμάκης’, περ. Ακίνητα, τχ. 1, Ιούνιος 1998, σσ. 14-18
  • Φεσσά–Εμμανουήλ Ε., Δοκίμια για τη Νέα Ελληνική Αρχιτεκτονική, Αθήνα 2001, σσ. 303-305.